” Hırsızlık, insanlık suçu ” olarak görülmeseydi, bugünün çağdaş toplumunu oluşturan Devletler kalkınmış olmazdı herhalde.
Kalkınmadan nasibini alamayan Ülkemiz halkı, daha çok vicdani kurallarla yönetilmeyi önemsemiş olacak ki, yetmiş senedir çok büyük hırsızlık, rüşvet, talan, adam kayırma ve peşkeş çekme olaylarına duyarsız kalmaktadır. Üstelik bu olayları yaşatanları kınamak bir yana, ilgi duymayı daha akıllı davranış olarak görmekte, hatta bu işleri yapanlara özenmektedir. Görülen odur ki, Ülkemizde hırsızlık yapanlara Halk, her dönemde adeta sarılmakta ve bazen onlardan yardım ummaktadır. Hatta, hırsızlığın insanlık suçu değilde, bir zanaat olduğunu kabullenmektedir.
Böyle olunca, Devlet olabildiğimizi göstereceğimiz ve hukukumuzu evrenselleştirip o’nu çalıştıracağımız yerde, hukukumuzu ele geçirip, yok etmeye kalkışanlara ” DUR !..” denilememektedir.
– Ne hırsızlığı? Bırak kardeşim öbür dünyada çeksin suçunu, sana ne?
– Bal tutan, parmağını yalar,
– Devletin malı deniz, yemeyen domuz sözleri doğal olarak sanki atasözlerimiz listesine girmektedir.
Bu Ülkede, eğer yirmi milyon insanımız yoksul, neredeyse bir o kadarı işsiz, dünya ticaret ağında da, önemli kurumsal markalar yaratmadık. Devlet olarak kalkınmamış durumdayız oluşumuzda bu konuların yüzde doksan payı olduğunu düşünmek zorundayız. Kaderine razı insanlardan oluşan bir toplum olmaktan çıkmamızın gerekliliğini fark etmeliyiz.
“Hırsızlık bir insanlık suçudur ve babadan oğula geçer” tezi çok doğru bir saptamadır. Bu saptamayı savunur hale gelebilirsek, Ulus olarak hukukumuzun işletilmesini sağlayabiliriz. Karnımız daha tok, cebimizin daha paralı, toplumumuz daha mutlu olacaktır. Öyle bir toplumu oluşturan Ülkemizde hırsız babalar ve onların evlatları, insanlık suçu işlemeye cesaret edemezler. Etseler de, seksen milyonun veya tüyü bitmemiş yetimin hakkı onlarda bırakılmayacak ve o denli şiddetle cezalandırılmak zorunda kalırlar.
Ülkemizde, bir kısım bürokratların mesleğinin olanaklarını kötüye kullanmak suretiyle, hırsızlık yaptıklarını yedi düvel duymuştur.
Hukukumuz işletilemediğinden, ortalıkta özgürce dolaşmakta, soygun ve talanlar devam etmekte, hepimiz seyretmekteyiz. Kimileri de, bu dünyanın keyifli yaşamını noktalayıp, birer birer aramızdan çekip gitmektedirler. Bir yıl önce yaşamını yitiren, tıpkı General ŞAHİNKAYA gibi. Varlıklarına ilave ettiği 20 milyon dolarlık haksız kazancını evlatlarına bırakarak.
– Ne oldu, mezarına o da beş metre patiskadan başka şey götüremedi, demiyorum. O’nu cezalandırmayan, haksız kazançlarını elinden almasını beceremeyen Devletime gönül koyuyorum. Anayasal düzeni koruyamayan Devletimin, gelecekte beni ve çocuklarımı koruma etkinliğine inanmıyorum.
Yaşasın hukuk !.. Yaşasın hak ve adalet !..
