Narsistler, sürekli zenginlik, başarı, güç, ihtişam ararlar.
Devamlı takdir edilme, itibar görme, iltifat arayıp durma çabasındadırlar. Kendini beğenmiş insan tipleridir ve bu beğenmişlik onların besin kaynağıdır.
Sürekli toplumun gözü önünde bulunmak, kendilerinden söz edilmesini istemek, el-ayak-etek öpmek onların kişilik özelliklerindendir. Oturup düşündüğümüzde, çocukluk, gençlik evremizde yaşadığımız toplumsal çevrelerimizde bu tip model insanları pek az gördüğümüzü ya da öyle bir değerlendirme yapmamasının uygun olacağını düşünürüz. Çünkü, o dönemlerde adem oğulları arasında paylaşım konusu daha ağır basıyordu. Komşuluk, hısım-akrabalık ve dostluk ilişkilerinde maddiyata daha az önem verilirken, birimizde olmayanın yerine diğerimizden yetiştirilirdi. Ödünç alma, imeceye gitme, takas etme, yerine bakma, nöbet tutma v.b. birçok kelimeler o devirlerin ürünüydü.
Günümüzde öyle mi?
Herkes, bir başkasının sırtından geçinmek, başkalarının da hakkı olan konularda zapt ederek her şeyi ele geçirmek, yorulmadan ve emek sarf etmeden büyümek, büyümek daha çok büyümek ! Hal böyle olunca; toplumsal yapımızda değerlerin alt üst olmasının yanında, köşeyi dönmek, bal tutup parmak yalamak, el-etek öpmek, devletin malı deniz- yemeyen domuz v.b. birçok terimler de şimdiki devrimizin ürünleri oldu. Peki bu kimlerin sayesinde derseniz, yanıtı hazır: Narsistlerin sayesinde, demek isterim.
Ulus olarak narsitlere dur diyebilecek tek silahımız var. O da “Hak, Hukuk, Adalet!” Yani, BAĞIMSIZ YARGI ve EVRENSEL HUKUK.
