Yıllar boyu en temel hakları acımasızca elinden gasp edilmiş, var olduğundan beri her yerde hep ikinci sınıf insan konumunda yaşamış,
Biz bir aileyiz yutturmacasının hep kapı eşiğindeki üvey evlatları olmuş kimsesiz insanlar,
Savaşların, çatışmaların en ateşli yerlerinde hep en önde gönderilmiş, büyük bedeller ödemiş, kimi yerde kolunu, bacağını kimi zaman tek gözünü bırakmış kahpe mayın tuzaklarında,
Yetmemiş bedenini bırakmış kahpe bir kurşunda yinede sevdası bitmemiş ne bu toraklara ne bu bayrağa,
O her şeyini vermiş olanı biteni ne varsa, ama ona her şey çok görülmüş bazen sıcak içten bir gülüşü bile ona çok görmüşler, şımarır diye.
Okumasın istemişler, bilgilenmesin diye,
Her şeylerini ayırmışlar kendilerinden, parçalamış, bölmüşler en karanlık en gerici hukuk en ayrımcı köleci ceza kanunlarını hep onlar için koymuşlar,
Onlar Assubaylar işte, hiç birinizin görmediği seslerini duymadığınız hep mağdur edilmiş ama hep mağrur kalmış onurlu insanlar.
Onlar Assubaylar işte, değerini bir türlü bilmediğiniz nefes alırken size nefes, yıldızlı apoletlerinize bir yıldız daha eklemek için üstüne bastığınız, meclis koridorlarında adlarına atıp tutup anında unuttuğunuz onurlu insanlar onlar.
Assubaylar işte…
