Fikri başkasının fikrinden ibaret, fikir üretemeyen,
okumayan, okumadığı için yorumlayamayan, bir asalak şeklinde yaşayan iki
ayaklılar… Bunlara demokrasiyi, başkasına saygıyı, üretimi, medeniyeti, insanca
yaşamı, emeği, görgüyü, eşitliği, devleti, adaletle paylaşımı, beşeriyeti
anlatamazsınız. Kaybolmuş, kendini, ruhunu biat ettiği iki ayaklıya teslim
etmiş, tabiatın kendisine sunmuş olduğu örneklerden dahi kendisine bir sonuç
çıkaramayan, şahsi çıkarına düşkün olandır, o.
Yularını elinde bulunduranın her söylediğine inanan,
söyleyeni sorgulayamayan taptığının eline oyuncak olmuş olana, insanlığın
geliştirdiği demokrasiyi, hukuku, sosyolojiyi, beşeri ilimleri sunsanız ne
yazar? Yok eder onları. Ve yok ederken büyük bir iş başarmış gibi, böbürlenerek
dolaşır, sahibince kendisine çizilen hudutlar içinde.
Hep aldanır, aldanmadığı halde.
Aldatmayı sever, aldanmadığı halde.
Her aldandığını söylediğinde, işini görmüştür, değiştireceğini
değiştirmiş, alacağını almıştır.
Kullarını yönetenler, Tanrı gibi tapılanlar.
Hiç Tanrılıklarını kaybetmek isterler mi?
İnsanı yaratan, ona akıl veren yaratıcı insanı özgür
kılmışken, bir topluluğu ele geçiren, topluluğunca Tanrı gibi görülen kişiler,
kişileri asla özgür bırakmaz, ta ki başına büyük bir musibet gelmeden.
Büyük toplulukları yöneten Tanrıvari, bir buyruğu her şeyi
değiştirebilen insanlar dolayısıyla topluluklara gelebilecek musibetler ,onunla
sınırlı kalabilir mi? Keşke kalabilse…
İnsanın insana düşman olduğu huzursuz bir yaşam, yok eder
insanlığı…
Bundan en fazla da çocuklar etkilenir…
Hayatı tanımayan tertemiz çocuklar…
İnsan kullanmak nedir bilmeyen, renk, dil, din ayrımı
yapmayan, bıraksanız birbirleriyle kardeşçe oyun oynayabilen çocuklar…
En şansız çocuklar, kendisini Tanrıvari görenlerin hüküm
sürdüğü yerlerde yaşayanlar…
Kim bilir, yaratıcısı dahi bu duruma razı değildir…
Kulların çoğaldığı bir yerde demokrasiden, demokratik sistemlerden
söz edilemez.
