Lordlar Kamarası, bu tartışmayı açmak benim için büyük bir onur. Vatanseverlik, aile ve toplum değerleri bazen eski moda olarak değerlendirilir, ancak Zafer Günü’nün bu önemli 80. yıldönümü bize bunların her zaman olduğu kadar bugün de geçerli olduğunu hatırlatıyor. Ülke genelindeki birçok etkinlikte dikkat çeken bir şey gördüm: Ülkemizle, geçmişte ve günümüzde savunduğumuz şeylerle gurur duyan çok sayıda çocuk ve her kesimden insan. Bizi bölen şeylerden sık sık bahsediyoruz, ancak geçmişin mücadeleleri ve kavgaları bize temelleri veriyor ve bizi bir arada tutan toplumsal yapıştırıcıyı sağlıyor. Britanya, o zamanlar yaptığı gibi şimdi de uluslararası özgürlükleri savunmalı ve bu hatırlanmaya değer. Hepimizin gerçekten gurur duyabileceği bir şey.
Yerinde olmayan ancak II. Dünya Savaşı’nda görev yapmış tek parlamenter olduğuna inandığım Lord Christopher’a özel bir saygı duruşunda bulunuyorum. Aynı şekilde, Kanal Adaları’nda bulunan Lord Soames’e de saygı duruşunda bulunuyorum. Devam ettirdiği çalışmalarla büyükbabasına ne kadar büyük bir tanıklık etmiş. Ayrıca Lord Attlee’ye ve büyükbabasının Zafer Günü’ndeki ve sonrasındaki rolüne de saygı duruşunda bulunuyorum. Lord Soames gibi, her iki büyükbabanın da torunlarıyla gurur duyacağını düşünüyorum.
Zafer Günü, 8 Mayıs, tarihimizin en simgesel günlerinden biridir. Saat 15:00’te, Başbakan Sayın Winston Churchill -en büyük neslimizin büyük lideri, Britanya’yı savaşta yönlendiren ve faşizmi yenen müttefik koalisyonu kuran- radyoya çıkarak, dün sabah saat 02:41’de Alman yetkililerin Avrupa’daki tüm Alman kara, deniz ve hava kuvvetlerinin koşulsuz teslimiyetini öngören yasayı imzaladığını ve o günü Avrupa’da Zafer Günü ilan ettiğini ulusa duyurdu. Daha sonra, şimdi Majesteleri Hazinesi olan binanın balkonundan, Birleşik Krallık bayrağıyla süslenmiş bir şekilde, Parlamento Meydanı, Whitehall ve ötesindeki sokakların her bir santimini dolduran sevinçli yüzlere hitap etti. Churchill zafer için bir V işareti kaldırırken, altındaki insanlar mendil, çıngıraklar ve küçük Birleşik Krallık bayrakları sallarken, küçük gruplar oluştu.
Bu hafta gördüğümüz, ülkenin dört bir yanında bayraklarla koşuşturan neşeli kalabalıklar ve neşeli çocukların fotoğraf ve görüntülerinden pek de farklı olmayan bir şekilde, daireler çizip dans ettiler.
İnsanlar, cesaret, yaratıcılık ve Dunkerque ruhuyla ulusumuzun en karanlık saatinden – Britanya Muharebesi ve Atlantik Muharebesi, Kuzey Afrika ve İtalya’daki cezalandırıcı harekâtlar ve Normandiya Çıkarması, Market Garden ve Ardenler Muharebesi – geçerek sevinç içindeydiler. İnsanlar, bu zaferi getiren herkese, ki bunların çoğu artık hayatta değildi, minnetle sevinç içindeydiler; cesur askerlere, koyun postu ceketli pilotlara, Kraliyet Donanması ve Ticaret Donanması’nın cesur denizcilerine, zeki şifre çözücülere ve istihbarat subaylarına, yaratıcı mühendislere ve sanayicilere, itfaiyecilere ve çiftliklerde, silah fabrikalarında ve iç cephede yorulmadan çalışan, aralarında milyonlarca kadının da bulunduğu, ulusun onlara da ihtiyacı olan herkese minnetle sevinç içindeydiler. Uzun zamandır beklenen bir fırsatı değerlendirdiler ve toplumdaki rollerini sonsuza dek yeniden tanımladılar.
Ülkenin dört bir yanındaki şehir ve kasabalarda, önce ortak bir düşmanla birleşen dostlar, tanıdıklar ve yabancılar, tepelerde işaret fişekleri yaktı; şimdi sevinç içinde birleşiyorlardı. Müttefik güçlerin Mihver Devletleri karşısındaki zaferini ve umudun umutsuzluğa, özgürlüğün tiranlığa ve demokrasinin diktatörlüğe karşı zaferini kutlayarak gecenin geç saatlerine kadar dans etmek için bir araya geldiler. Bugünün zorluklarıyla yüzleşirken bu bize ilham versin. Bu ülke, özgürlüklerimizi ve demokrasimizi savunmaktan asla geri adım atmayacak. Ancak Winston Churchill, kendi sözleriyle, kendimize yalnızca “kısa bir sevinç dönemi” tanıyabileceğimizi ve…
“Önümüzdeki emek ve çabaları unutmayalım”,
Japonya boyun eğmediği için. 50.000’den fazla İngiliz personelinin öldürüldüğü, çoğu zaman göz ardı edilen bir savaş alanı olan Uzak Doğu’daki çatışma, dört ay daha devam edecekti. İngiliz Milletler Topluluğu’ndaki pek çok dost ve müttefikimizin katkısı unutulmamalıdır. Altı yıl süren ve maliyetli çatışmayı ölümcül ve kesin bir şekilde sona erdiren bir başka müttefik girişimi olan Manhattan Projesi’ne kadar çatışmalar şiddetlendi.
Bugün, tüm Parlamentoların anası olan bu yerde, ebeveynlerimizin, büyükbabalarımızın ve o neslin güvence altına aldığı hak ve özgürlükleri kullanarak özgürce tartışıyoruz. Lordlar beni mazur görsün, bu kişiler arasında hiç tanışmadığım amcam 3. Komando Tümeni’nden Başçavuş Vernon Coaker da vardı. Normandiya Çıkarması’nda sabah 8.30’da Sword Plajı’na saldırdı ve Caen kanalı ve nehri üzerindeki kritik köprülerin ele geçirilmesine yardım etti. Alman kuvvetlerini yakındaki Amfreville köyünden uzaklaştırdı ve komutanı bir sonraki görev için keşif yapmak üzere yola çıktığında tüm birliğinin başında kaldı. Ancak akşam saat 8.30’da geri döndüğünde Başçavuş Coaker’ı postanenin yakınındaki yolda, bir düşman havan topuyla öldürülmüş halde buldu. Bu, yalnızca Normandiya Çıkarması’nda 4.441 müttefik askerinin ölümüyle sonuçlandı.
Yıllar sonra, komutanı Yüzbaşı Keith Douglas Ponsford amcam hakkında şunları yazmıştı: “Saint-Nazaire saldırısı da dahil olmak üzere birçok 3 Komando operasyonunda görev almış iyi bir askerimizi kaybetmiştik.” Ailemin hikayesi, şüphesiz bu Meclis’teki ve ülke genelindeki birçok kişi de dahil olmak üzere birçok kişi tarafından paylaşılıyor.
Ülke—hepimize bu fedakarlığı hatırlatan bir şey. Caen yakınlarındaki Ranville Savaş Mezarlığı’ndaki, diğer birçok mezarın yanı sıra, üzerinde “Tanrı, 6 Haziran 1944’te 23 yaşındayken öldürülen Çavuş Vernon Coaker’ı korusun” yazan o mezarı asla unutmayacağım.
Seksen yıl sonra, bu nesil, en büyük neslimize teşekkür etmek için bir araya gelen son nesil oldu. Hükümet adına, ama aynı zamanda burada bulunan hepimiz adına, son günlerde anma törenlerini düzenleyen ve katılan ülkenin dört bir yanındaki herkese teşekkür ediyorum. Özellikle Kültür, Medya ve Spor Bakanlığı ve Savunma Bakanlığı’ndaki meslektaşlarıma, tüm ihtişamlarıyla orada bulunan Silahlı Kuvvetleri mensuplarımıza -ülkemiz için ne büyük bir onurdurlar- teşekkür ediyorum. Kraliyet İngiliz Lejyonu ve diğer askeri yardım kuruluşları ve derneklerin muhteşem personeline ve ülkemizin dört bir yanındaki sokak partileri ve etkinlikleri düzenleyenlere teşekkür ediyorum.
Bugün bize düşen, yalnızca özgürlüklerimizi güvence altına alan milyonlarca bireysel fedakarlığı düşünmek ve takdir etmek değil, aynı zamanda içinde yaşadığımız bu tehlikeli çağda bize fayda sağlayacak güvenlik, dayanışma ve hizmet dersleri çıkarmaktır. Güvenlik konusunda Neville Chamberlain, kısa sürede yatıştırma çılgınlığının kısaltması haline geldi. Zamanla, giderek daha fazla tarihçi, Britanya’nın Eylül 1938’de Hitler’e karşı koyacak durumda olmadığını ikna edici bir şekilde vurguladı. Bugün, tam olarak anlaşılması gereken ve en azından çoğumuz tarafından kabul edilen ders, zamanımızda ve gelecekte barış istiyorsak, özellikle de potansiyel düşmanlar dişlerine kadar silahlanırken, caydırıcılığın önemini bir daha asla göz ardı edemeyeceğimizdir.
Bu takdir, incelememizin temelini oluşturmaktadır ve Başkan Trump Ukrayna’ya barış getirme çabalarında başarılı olursa -ki umarız başarılı olur- Ukrayna’da, Avrupa ve NATO genelinde artırılmış caydırıcılık, Avrupa’da barışın yeniden sağlanmasında ve Rusya’nın daha fazla saldırganlığının önlenmesinde belirleyici faktör olacaktır. Zafer Günü’nü kutlarken, Ukrayna halkının ve topraklarının yasadışı işgaline direnmelerinde onları destekleyen herkesin gücünü ve cesaretini de hatırlayalım.
Savaştan değinmek istediğim ikinci ders dayanışmadır: Müttefiklerimizle dayanışmanın önemi, hizmet edenlerle dayanışmanın önemi -bazıları bunu benden daha iyi bilecektir- ve ulusumuzun dayanışmasının önemi. Almanya’nın Lord Haw-Haw’a verdiği savaş platformu, propagandanın kalıcı gücünü göstermektedir. Bu ülkeyi seven ve Britanya’ya inanan hepimizin, bu Meclis’te ve ötesinde, Britanya halkının şundan emin olmasını sağlamamız gerektiğine inanıyorum: dayanışmamız, günümüzün propagandacıları ve Rusya ve çıkarlarımıza karşı çalışan diğer devletler gibi düşmanların komutası altında, sonsuz dezenformasyon kaynaklarıyla donanmış robot ordularının sürekli saldırısı altındadır. Bu tür saldırılar ve bunlara karşı kendimizi savunacağımız gerçeği hakkında konuşmamız için asla bir savaşa gerek olmamalı. Önceki hükümetler gibi, varoluşsal bir tehdit olan bu tehdidin farkındayız. İncelememiz, bu tehditle mücadele çalışmalarımızı hızlandırmamızda bize rehberlik edecektir.
Çıkarmak istediğim diğer ders ise hizmetle ilgili: Bireysel ve kolektif hizmetin gücü ve hizmet edenlere değer vermekle ilgili. Altı uzun yıl boyunca kanını, emeğini, gözyaşını ve terini -ve hatta hayatlarını- veren o savaş neslinin amansız kararlılığı, Churchill tarafından şu sözlerle özetlenmiştir: “Başarı nihai değildir, başarısızlık ölümcül değildir; önemli olan devam etme cesaretidir.” Bu cesarete, iradeye ve kararlılığa sahip olmalıyız ve yıllar sonra bile, Churchill’in sözlerini çağlar boyunca yankılanırken dinlemeliyiz. Mevcut Silahlı Kuvvetlerimiz, bu ve diğer savaş kazandıran niteliklere bolca sahip insanlarla dolu. Bunlar, uzun görevlendirmeleri ve hizmet hayatının gerektirebileceği sık sık taşınmaları kolaylaştırmak için fedakarlık yapan ailelerinin desteğiyle hizmet etmek için öne çıkan insanlar.
Hepimizin bugün bu tehdidin farkına varması gerekiyor. Yoğun hayatlarıyla meşgul olan çok az insan bunu gerçekten takdir ediyor olabilir ve bu Zafer Günü kutlaması hepimize bizim adımıza yapılan fedakarlıkları anlama fırsatı veriyor. Bunu değiştirmeye kararlıyız ve Silahlı Kuvvetler sözleşmesinin tam olarak uygulanmasını sağlamak için başkalarının desteğiyle çalışıyoruz. Parlamento’nun desteğiyle, hizmet ömrünü iyileştirmekle görevli bağımsız bir öncü olarak bir Silahlı Kuvvetler Komiseri atıyoruz. Anma törenlerinin bu kadar önemli olmasının nedeni de budur. Her nesle, geçmişte özgürlüklerimiz için yapılan fedakarlıkları hatırlatmalıyız; bu fedakarlıklar, Silahlı Kuvvetlerimiz mensupları ve onları destekleyen aileler tarafından bugün de yapılmaya devam ediyor.
II. Dünya Savaşı’nın sonu, en karanlık zamanlarımızı en güzel zamanlarımızdan birine dönüştüren erkekler ve kadınlar tarafından yazılmış yeni bir bölümün başlangıcını işaret ediyordu. Lord Dubs’ın şüphesiz bize anlatacağı gibi, insanlığın en kötü anlarına ve insanların birbirlerine yapabilecekleri en kötü şeylere tanık olmuş, ancak zorlukla kazandıkları özgürlüklerini daha iyi bir gelecek inşa etmek için kullanmaya kararlı erkekler ve kadınlar. Birleşmiş Milletler’in, NATO’nun ve daha geniş bir Avrupa iş birliğinin mimarlarıydılar; kendi ülkelerinde ise kahramanlar için yuvalar, NHS ve refah devleti inşa ettiler. O neslin fedakarlıklarının asla unutulmaması, asla tekrarlanmaması için küresel kurumlar inşa ettiler ve Britanya’da yaşamları iyileştirdiler. Bugün, en büyük neslimizin gururlu mirasını anmak, onurlandırmak ve onu sürdürmeye yeniden söz vermek için bir araya geliyoruz. Bu büyük ulusun bir kez daha özgürlük ve demokrasinin bayraktarı olduğuna dair umut ve inancımızı bize veren de bu yeniden bağlılık, bu kararlılık ve bu gurur değil midir?
Bir düşünün: Bu, bize hizmet edenler için ne büyük bir saygı duruşu. Hepimizi duygulandırıyor. Bayrakları, pankartları ve sloganları indirirken, değerlerimizi asla küçümsemeyeceğimizi bir kez daha hatırlayalım; bu değerler için her zaman ayağa kalkacağız. Bu ülkeyi harika yapan da budur. Böyle günlerde, bizi birleştiren şeyleri hatırlatır.
Bugün bu önergeyi sunmaktan büyük gurur duyuyorum ve Meclis’teki herkesin desteklediğini biliyorum. Ne kadar harika bir ülkeyiz ve son haftalarda ne muhteşem bir kutlama yaptık. Topluluklar bir araya gelerek, bu sorunlar için ayağa kalktılar. Bizi bir araya getirin – yaşanan bazı tartışmalara ve çekişmelere rağmen. Kral’ın askerleri ve diğerlerini Mall’dan aşağı inerken selamladığı, halkın tezahürat yaptığı ve ülkemiz genelindeki çeşitli etkinliklerin fotoğraflarının gösterildiği, büyük bir millet olduğumuzu hâlâ gösteren dünya çapındaki itibarımızı düşünün. Harekete geçmek istiyorum.
Lord Coaker
Lord Coaker’ın tam unvanı Lord Coaker’dır. Adı Vernon Rodney Coaker’dır ve Lordlar Kamarası’nın şu anki üyesidir.
Avrupa’daki Zaferin ve Japonya’ya Karşı Zaferin 80. Yıldönümü
Cilt 845: 9 Mayıs 2025 Cuma günü tartışıldı
***
Minto Kontu Gilbert Timothy George Lariston Elliot-Murray-Kynynmound’in konuşması:
Lordlar Kamarası, Sayın Bakan, Lord Coaker’ı bu son derece yerinde tartışmada takip etmek ne büyük bir onur. Kendisine, bu ulusun tarihinde böylesine önemli bir dönemi sona erdiren kötü niyetli Nazi güçlerinin ve yandaşlarının nihai teslimiyetini anma önergesini sunduğu için teşekkür ediyorum. Gerçekten de, o zamanlar olduğu gibi, bir kutlama, anma ve derin tefekkür zamanıdır.
Büyük savaş liderimiz, kükreyen aslan, tam da bu kürsüde durup, o zamanlar Avam Kamarası olan bu salona, Avrupa’nın başına bela olan belanın yenildiğini ilan ettiğinden bu yana tam 80 yıl geçti. Bu, elbette, beş buçuk yıl süren şiddetli çatışmaların ve tarifsiz şiddetin; İngiliz halkının savaş çabalarını desteklemek için beş buçuk yıl boyunca çok şey feda etmesinin; ailelerin -neredeyse her ailenin- parçalanmasının doruk noktasıydı.
Bu hafta, tiranlık tehdidine karşı dimdik duran, yılmayan, pes etmeyen ve tüm özgürlüklerimizi savunmak için sonuna kadar mücadele eden atalarımızı anıyoruz. Ancak bugün, Alman kuvvetlerinin nihai teslimiyetine kadar geçen haftanın olaylarını düşünmek istiyorum.
5 Mayıs 1945’te, 53. Keşif Alayı’ndan Teğmen S. Charlton, komutanı tarafından Hamburg’un hemen dışındaki görev yerlerinin yakınında bir toplama kampı olduğuna dair gelen ihbarları araştırmakla görevlendirildi. Teğmen Charlton, Neuengamme toplama kampına gelen ilk İngiliz subayıydı. Orada keşfettiği şey, Nazi rejiminin iğrenç kötülüğünün kanıtlanabilir kanıtlarıydı; düşmanı alt etmenin neden bu kadar hayati önem taşıdığının korkunç bir örneğiydi. Kampa dikkatlice yaklaştıktan sonra, girişte nöbet tutan tek bir polis memuru dışında kampın boş olduğunu gördü. Kışlayı incelerken, kendisine kampta rehberlik etmeyi teklif eden iki eski mahkûmla karşılaştı.
Teğmen Charlton, raporunda, ilk bakışta kasap veya mandıra olduğunu sandığı bir binaya rastladığını anlattı. Oysa öyle değildi. Daha sonra, binanın Dr. Kurt Heissmeyer’in 1944’ün sonlarına doğru 20 Yahudi çocuk üzerinde canlı deneyler yaptığı bir tıbbi deney merkezi olduğu ortaya çıktı. Bu çocuklara verem enjekte edildi, ameliyat edildi ve sonunda 20 Nisan 1945’te, İngiliz birliklerinin gelişi ve Neuengamme’nin kurtuluşundan sadece birkaç hafta önce, Bullenhuser Damm okulunda asıldı. Charlton, raporunda, mekanın iyice temizlenmiş gibi göründüğünü belirtti. Sadece lastik eldivenler ve bir şişede saklanmış bir insan kalbi olduğunu düşündüğü bir şey buldu.Gösterilecek konumu değiştirSütun 1798
Kamptan kurtarılan kayıtlardan ve daha sonraki savaş suçları davalarındaki ifadelerden, Neuengamme’de yaşanan dehşetin daha kapsamlı bir anlatımı bir araya getirildi. Kamp, 1938 yılında Sachsenhausen’den getirilen 100 mahkûm tarafından inşa edildi. Mahkûmlar silah fabrikalarında, madenlerde, şantiyelerde veya demiryollarında en insanlık dışı koşullar altında çalışmaya zorlandılar. Britanya Ren Ordusu’nun savaş suçları grubu tarafından toplanan kanıtlar, neredeyse hiç ayakkabı bulunmadığını ve çalışamayacak kadar hasta olan mahkûmların nihai ve zamansız cinayetleri için ölüm kamplarına nakledildiğini anlattı. Toplamda, kampta en az 42.000 mahkûmun öldüğü tahmin ediliyor. Ancak SS kayıtların çoğunu imha ettiği için, gerçekte orada kaç kişinin acı çektiğini asla bilemeyeceğiz.
Neuengamme, 1945 boyunca müttefik birlikler tarafından kurtarılan birçok toplama kampından sadece biriydi. Cesur İngiliz, Amerikan ve Sovyet birliklerinin ortaya çıkardığı hikâyeler ve bu kadar korkunç acılar çekenlerin ifadeleri, Nazi savaş suçlarının cezasız kalmamasını ve en azından böyle bir dehşetin bir daha asla yaşanmaması için herkesin refahı için paylaşılmasını garanti altına aldı. Churchill, 1940 gibi erken bir tarihte, “en iyi an” konuşmasında şu uyarıda bulunmuştu:
“sapkın bir bilimin ışıkları tarafından daha da uğursuz hale getirilen yeni bir karanlık çağ”.
—[ Resmi Rapor , Avam Kamarası, 18/6/1940; sütun 60.]
Nazi yönetiminin kötülüğünü ve ne olduğunu açıkça gördü ve ulusumuzu, güçlü müttefiklerimizle birlikte, savaş fırtınası boyunca asil bir şekilde yönetti.
İki gün sonra, 7 Mayıs 1945’te Almanya nihayet teslim oldu. Sovyet ordusu Berlin’i çoktan ele geçirmişti ve Mareşal Bernard Montgomery, kuzeybatı Almanya, Danimarka ve Hollanda’daki Alman kuvvetlerinin teslim olmasını kabul etmişti. Tüm cephelerde artan baskılarla karşı karşıya kalan General Jodl, Amiral Dönitz’in emriyle Reims’e gelerek tüm Alman kuvvetlerinin koşulsuz teslim olmasını teklif etti. Nihai teslim belgesi ertesi gün Berlin’de imzalandı ve daha sonra Lordlar Kamarası üyesi olacak Hava Mareşali Arthur Tedder, müttefikler adına imzaladı. Avrupa’daki savaş sona ermişti.
Britanya genelinde, olayın büyüklüğünü anmak için kilise çanları çalındı. Avrupa’da zafer ilan edildi. Bakan’ın da belirttiği gibi, İngiliz halkı Hitler’in faşist güçlerine karşı kazandıkları zaferi kutlamak için coşkuyla sokaklara döküldü. Zafer çok önemliydi, ancak bedeli korkunç ve muazzamdı. Yaklaşık 383.600 İngiliz askerinin hayatını kaybettiği tahmin ediliyordu. İngiliz Milletler Topluluğu’ndan 1,7 milyon kayıp verilmişti. Birçokları için bu çanlar boşuna çalmış olmalı.
Tam 80 yıl önce bugün, az önce de belirtildiği gibi, Nazi güçleri Britanya Adaları’ndaki işgal altındaki tek topraklardan kovuldu. İşgal altındaki Manş Adaları, savaş boyunca şiddetli baskılara maruz kalmış ve Alderney’de Neuengamme’nin uydu kampları kurulmuştu. Sevgili Manş Adaları’nın kurtuluşu, HMS “Bulldog” ve HMS “Beagle”dan İngiliz askerlerinin Guernsey ve Jersey’e çıkmasıyla tamamlandı. Adaların dört bir yanında, birlikGösterilecek konumu değiştirSütun 1799Bayraklar göndere çekildi ve kalabalıklar kendiliğinden milli marşı söyledi. Kurtuluş Günü, bu adalarda her yıl 9 Mayıs’ta coşkuyla kutlanmaya devam ediyor.
Churchill, 80 yıl önce Sağlık Bakanlığı’nın balkonundan millete şöyle seslenmişti:
“Bu bir partinin veya herhangi bir sınıfın zaferi değil. Bu, tüm büyük Britanya ulusunun zaferi. Bu kadim adada, tiranlığa karşı kılıç çeken ilk bizdik.”
Bu sözler bugün her zamankinden daha da geçerli. Savaş Avrupa’ya geri döndü. Yükselen bir otokrasi egemen ulusları tehdit ediyor ve zehirli ideolojiler siyasetimize nüfuz ediyor. Eğer alınacak bir ders varsa, o da biz İngilizlerin asla bir tiranı yatıştıramayacağımızdır. Ukraynalı kardeşlerimiz işgale karşı yiğitçe direniyor; tıpkı bir zamanlar yaptığımız gibi, vatanları ve özgürlükleri için savaşıyorlar ve biz de 80 yıl önceki anıların gölgesinde mücadelelerini desteklemek için oradayız.
Bu sıkıntılı zamanlarda, zulme karşı bir kez daha dimdik durmalı ve Silahlı Kuvvetlerimizle gurur duymalıyız. Bakan, tarihimiz ve toplumsal anma ve tefekkürün önemi hakkında çok güzel konuştu. Bugün, tüm günlerin ötesinde, neredeyse tarifsiz bir kötülüğe karşı kazanılan kesin zaferin kutlandığı bir gündür. Majestelerinin dün gece söylediği gibi, bu zaferi kazandıranları asla unutmamalıyız. Lordlarım, unutmayacağız.
7. Minto Kontu *
Minto Kontu’nun tam unvanı Minto Kontu’dur. Adı Gilbert Timothy George Lariston Elliot-Murray-Kynynmound’dur ve Lordlar Kamarası’nın şu anki üyesidir.
*(https://geneall.net/en/name/1255769/timothy-elliot-murray-kynynmound-7th-earl-of-minto/)
Kaynak: (Diğer Konuşmalar için bağlantıyı tıklayınız)
https://hansard.parliament.uk/lords/2025-05-09/debates/BD817776-A24D-4CC1-AEAE-9807EDE7210B/80ThAnniversaryOfVictoryInEuropeAndVictoryOverJapan
Yazar
Related Posts
Günün Sözü
Orhan KAYA: Hoşça kalınız… 16 Aralık 2007
