Hepimiz, içinde
bulunduğumuz toplumsal yaşamda, iyi bir izlenim bırakmak zorundayız. Bu
zorunluluğun başlangıç noktası da; kendi ailemiz, komşularımız, sokağımız,
mahallemiz ve Ülkemiz olarak uzayıp gider. Sona geldiğimizde gördüğümüz şey,
arkamızdan söylenecek olan, “güzel Ülkenin ne iyi insanıydı”
olacaktır.
Yurduna ve Ulusuna içten sevgi, bence bu inançlardan
geçmektedir. Başka şanslarımızı zorlayıp, kendimizi de çevremizi de kirletmeyelim. Yaşamımız süresince alnımız ak, başımız dik
yürümeyi becerip, insani enerjimizi hep bu yolda harcayalım. Kişisel
hırslarımızın esiri olursak eğer; yaşamı zorda olanları asla göremeyiz. Başta,
bizi yaratan Yüce Allah’a ve bayrağı altında, özgür ve güven içerisinde yaşamak
istediğimiz Devletimize karşı sorumluluklarımızı unutabiliriz. Hızla yükselen
merdivenlerin zirvesinde yaşamak çok hoş olsa da, bir gün yere düştüğümüzde ya
da, yürürken tökezlediğimizde, neyi ve nerede yanlış yaptığımızı düşünme
olanağımız olmayabilir. Peygamberimiz Hz. Muhammed’in “komşusu açken, tok
yatan bizden değildir” sözlerinde, insanoğullarına birbirine sevgi, saygı
ve toplumsal dayanışma içerisinde olmalarına dair önemli mesajlar
iletilmektedir. Öyleyse;
– Sevgi, saygı ve dayanışmanın hükmettiği
toplumlarda insanların mutlu olmaması düşünülebilir mi?
– Başkası mutsuzken, insanın kendisini mutlu
görmesini anlamak ve inanmak doğru bir davranış olabilir mi?
O halde; geleceğimiz için toplumsal birlik ve beraberlik
hepimiz için ortak zorunluluktur. Haksızlık ve hukuksuzluklara boyun eğmeyip,
toplumsal gücümüzle karşı direnmek zorundayız. Bilelim ki, haksızlık ve
hukuksuzluk yapanlar, toplumumuzun tamamına zarar vermektedir. Eli bal
tutanların, parmaklarını yalaması gerektiğine karşı durmamız gerektiği, bunun
bir iğrençlik olduğunu insani sorumluluk olarak kabul edelim.
Hak, hukuk ve adalete olan yüksek inanç
değerlerimizi geliştirip birleştirerek, ona saygılı olabilirsek; toplumsal ve
Ulusal mutluluğumuzu gerçekleştirebiliriz.
Hep birlikte, geleceğimizin ve yarınlarımızın daha
mutlu olması inancıyla!
