Bir zamanlar Irak vardı, Libya vardı,
İçinde yaşan insanlar vardı,
Örfleri, adetleri, gelenekleri vardı,
Gelecek umutları vardı,
Tapuda kayıtlı arazileri, evleri vardı,
Emeklileri vardı, düzenli ücret alan,
Hayalleri vardı,
Bir gün her şey güzel olacak, diye,
Birbirlerine âşık olan gençleri vardı,
Düğünleri vardı, gelenekleriyle düzenlenen,
Kış için hazırlıkları vardı, bahara çıkmak için,
İşleri vardı, kendilerince meşgul oldukları,
Tarihi anıtları, yerleri vardı,
Çocuklarını gezdirip, bilinçlendirdikleri,
Hikâyeleri vardı, nesilden nesile aktarılmış olan,
Kimi zaman o hikâyelerindeki kahraman olma hayalleri vardı,
Çok paraları olunca, belki de hiç olmayacaktı ama yine de dünyayı gezme hayalleri vardı,
Torunlar vardı, dedelerinin hoş sohbetlerini can kulağıyla dinleyen,
Çocuklarına ait okul heyecanları vardı, anaların, babaların, dedelerin, ninelerin…
Ara sıra komşularıyla sınır davaları da vardı, mahkemelerde görülen,
Ülkeleri için, yöneten liderleri için canlarını verirlerdi,
Kimi liderlerinin hatalarını “öyle yapmasaydı, şimdi daha iyi olurdu” diye, hayıflanarak anlatırlardı,
Ekmek paraları için çalışırlardı,
Belki de sadece ekmek alıyorlardı, evlerine,
Fakat yaşıyorlardı,
Ta ki birileri ülkelerine işbirlikçileriyle demokrasi getirinceye kadar…
Şimdi büyük çoğunluğu toprak altına,
Toprak altına gitmeden önce,
Üstlerine bombalar yağdı,
Sağ kalanları ihanetlere, tecavüzlere, işkencelere maruz kalarak..
Hayalleriyle birlikte yok olup gittiler…
Kalanları, olanlara şahitlik edenler ibret alır mı, bilinmez…
