Şiirler içimizi rahatlatıyor, ruhumuzu da tabi. Dilimizin ve konuşma kültürümüzün güzelliği oluyor. Benim için de öyle; bazen şiir şiirliğini koruyor, bazen roman olup tarih akıyor içinden, bazen kötülere ve kötülüklere karşı silah. Şiirin silah oluşunu sevgiye yorumlarım, insan ve canlı olanlar için. Tarihsel boyutunda hep vardır şiirlerimizin sahipleri. Şairlerimiz. İnsan, özgürlükler, bağımsızlık aşkı. Modern ve çağdaşlaşmanın sinyalini, ilhamını aldıklarımız. Namık Kemal, Tevfik Fikret, Fuzuli, Mehmet Akif vd. Ruhları önünde saygıyla eğiliyorum.
ANADOLU’M
Güzel yurdum benim,
Neresine baksam toprağının,
Gözlerim buğulanır hemen,
Dağlarında dolaştığım gençliğim gelir aklıma.
Elleri çatlak, ayakları nasırlı,
Benizleri soluk ve kırışık,
Gözleri ise, çakmak, çakmak sevgi saçan,
Sırtları ıslak ve onların Mehmet’leri gelir aklıma.
Ne Milli, ne de gayri Milli bilmem ben,
Yüzüm sen, bedenim sen,
Anadolu’yum ben,
Yurdum, Vatanım, Ülkem deyince ben,
Bedenimin ayrılmayacağı Türkiye’m gelir aklıma.
Aşım, ekmeğim, açlığım ve tokluğum,
Kültürüm, medeniyetim insanlık hazinem,
Güzel yurdum benim, Anadolu’m,
Sevgilim, canım benim dediğimde,
Özgür ve bağımsız yaşayan Ulusum gelir aklıma.
İ.Yılmaz / K.yaka – Ocak 2018
